Media z Chin kontynentalnych podkreślają zręczność z jaką Zhang Chunxian rządził targanym konfliktami ujgursko-hanowskimi Xinjangiem od objęcia posady w 2010 r. Wydawany w Hong Kongu, prorządowy Phoenix Weekly wsród zasług Zhanga wymienia przede wszystkim stabilizację gospodarczą w Xinijangu oraz ,,stanowczość w walce ekstremizmem i terroryzmem”. Nie podaje natomiast wprost przyczyn odwołania Zhang Chunxiana ze stanowiska. Z kolei obserwatorzy spoza ChRL wskazują w tym względzie na związki Zhanga ze skazanym w ubiegłym roku na dożywocie szefem chińskiej bezpieki Zhou Yonkangiem. Innym wymienianym powodem jest jego faktyczna nieskuteczność w walce z ekstremizmem i terroryzmem. Chociaż po tragicznych wydarzeniach w Urumczi 5 lipca 2009 r. zamieszki o podobnej skali nie miały miejsca, to do różnego rodzaju incydentów oraz aktów przemocy o podobnym podłożu – choć mniejszym natężeniu – dochodzi nadal. W tym sensie wykorzystanie umiejętności radzenia sobie z kwestiami etnicznymi i bezpieczeństwa nabytymi w Tybecie mogą stanowić argument na rzecz transferu Chen Quanguo z Lhasy do Urumczi. Warto ponadto zwrócić uwagę, że bezpośrednie przenosiny sekretarza z Tybetu do Xinijangu są w blisko 70-letniej historii Chin komunistycznych wydarzeniem bezprecedensowym.
Największe znaczenie przy nowych nominacjach wydaje się mieć jednak poddawana w wątpliwość lojalność Zhang Chunxiana wobec przewodniczącego ChRL Xi Jinpinga, co jest istotne przed nadchodzącym w 2017 r. Zjazdem KPCh, na którym zapadną kluczowe decyzje personalne. Argument ten wydaje się być zasadny, ponieważ Zhang należy – poprzez związki z premierem Li Keqiangiem – do kontrolowanej przez poprzedniego przewodniczącego Hu Jintao frakcji tuanpai, a więc polityków związanych z wpływową Ligą Młodzieży Komunistycznej. Wzorcowym przykładem w tym względzie jest kariera obecnego sekretarza KPCh w Guangdongu Hu Chunhua, która przez ponad dwie dekady rozwijała się analogicznie do ścieżki politycznej Hu Jintao: obaj panowie Hu na pewnym etapie działalności sprawowali rządy w Tybecie oraz przewodniczyli młodzieżówce KPCh. To właśnie obszar zachodniego pogranicza – jak wskazuje badacz James Leibold – jest od lat 80. ubiegłego wieku bazą tuanpai (Tybet, Mongolia Wewnętrzna, Qinghai). Ubiegłotygodniowa nominacja związanego z tuanpai Wu Yingjie na sekretarza partii w Tybecie oznacza zatem, że frakcja Hu Jintao zachowuje wpływy.
Xi Jinping zainstalował natomiast swoich sojuszników Chen Hao oraz Du Jiahao na stanowiskach szefów partii w – odpowiednio – w prowincji Junnan i Hunan. Chen i Du pracowali razem z Xi Jinpingiem, gdy ten pełnił funkcję Sekretarza KPCh w Szanghaju w 2007 roku. Korekta nie ominęła również prowincji Anhui, w której ster rządów partii od odchodzącego Li Jinbina przejął Wang Xuejun. Z kolei Li Jiheng zastąpił Wang Juna na stanowisku szefa KPCh w Mongolii Wewnętrznej. Ostatnie zmiany na szczytach władzy w prowincjach, często nie związane z osiągnięciem wieku emerytalnego przez sprawujących tam władzę polityków, świadczą o intensywnej walce o rozdanie miejsc w Stałym Komitecie KC, które nastąpi w czasie 19. Zjazdu jesienią przyszłego roku.
